Kim jest święty Juda Tadeusz?
Apostoł Jezusa Chrystusa, świadek Ewangelii i orędownik w czasie próby.
Być może postać świętego Judy stała Ci się znana dzięki otrzymanemu medalikowi albo określeniu „święty od spraw beznadziejnych”. Zanim jednak rozwinęło się to nabożeństwo, był człowiek powołany, by pójść za Jezusem — jeden z Dwunastu Apostołów.
Znamy niewiele szczegółów z jego życia. Aby właściwie go poznać, trzeba odróżniać świadectwa Nowego Testamentu, tradycje chrześcijańskie oraz to, czego historia nie pozwala ustalić z pewnością.
Apostoł, którego nie należy mylić z Judaszem Iskariotą
Święty Juda Tadeusz nie jest Judaszem Iskariotą, który wydał Jezusa.
W wykazach apostołów pojawiają się różne imiona: Mateusz i Marek wymieniają Tadeusza, natomiast Łukasz i Dzieje Apostolskie — Judę, syna Jakuba. Tradycja chrześcijańska utożsamia ich z jednym apostołem, stąd podwójne imię „Juda Tadeusz”.
Benedykt XVI przypomina o tym utożsamieniu w katechezie poświęconej Szymonowi i Judzie. Podkreśla również, że pochodzenie przydomka „Tadeusz” pozostaje niepewne. Nie musimy więc przypisywać mu ostatecznego znaczenia, aby zrozumieć powołanie tego apostoła. Benedykt XVI, audiencja generalna z 11 października 2006 r.
Pytanie skierowane do Jezusa
Ewangelia według świętego Jana zachowała wypowiedź Judy podczas ostatniego posiłku Jezusa z uczniami. Ewangelista zaznacza, że nie chodzi o Judasza Iskariotę.
Juda pyta, dlaczego Jezus objawi się swoim uczniom, a nie całemu światu. Jezus odpowiada, mówiąc o miłości, wierności Jego słowu oraz obecności Ojca przy tym, kto Go przyjmuje. J 14,22–23
Ta rozmowa może rzucić światło na nasze własne poszukiwania. Czasem chcielibyśmy, aby Bóg objawił się w sposób olśniewający, natychmiast rozwiał wątpliwości lub bezzwłocznie odpowiedział na trudności. Odpowiedź Jezusa zaprasza do głębszej relacji: przyjąć Go, słuchać Jego słowa i uczyć się żyć Jego miłością.
Poznając świętego Judę, spotykamy więc ucznia, który zadaje Jezusowi pytanie i pozwala nam usłyszeć Jego odpowiedź.
Obecny w pierwszej wspólnocie chrześcijańskiej
Po Wniebowstąpieniu Dzieje Apostolskie wymieniają Judę wśród apostołów zgromadzonych w Jerozolimie. Trwają oni jednomyślnie na modlitwie wraz z Maryją, Matką Jezusa, i innymi uczniami. Dz 1,13–14
Ten fragment daje nam prostą i pewną wskazówkę: Juda należy do pierwszej wspólnoty zgromadzonej w wierze i na modlitwie.
Możemy dostrzec w tym zaproszenie także dla nas. Wiara chrześcijańska nie jest przeżywana wyłącznie indywidualnie: dzielimy się nią, wspieramy w niej nawzajem, a ona wzrasta również w spotkaniu z innymi wierzącymi.
A co z Listem świętego Judy?
Nowy Testament zawiera krótki list, którego autor przedstawia się jako Juda, sługa Jezusa Chrystusa i brat Jakuba. Wzywa wierzących, by pozostali wierni otrzymanej wierze, modlili się i trwali w miłości Boga. List Judy, wersety 1, 3 oraz 20–21
List ten tradycyjnie łączono z Judą Tadeuszem. Jednak utożsamienie jego autora z jednym z Dwunastu nie jest historycznie pewne. Niektórzy badacze odróżniają apostoła Judę od Judy, krewnego Jezusa, któremu przypisują list. Takie rozróżnienie przedstawia między innymi wprowadzenie biblijne opublikowane przez Konferencję Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych. Wprowadzenie do Listu Judy — USCCB
Należy zatem mówić o tradycyjnym przypisaniu autorstwa, nie przedstawiając go jako pewnego faktu biograficznego. Ta kwestia historyczna nie zmienia miejsca listu wśród ksiąg Nowego Testamentu.
Co tradycja przekazuje o jego misji?
Nowy Testament nie opisuje szczegółowo podróży misyjnych ani śmierci Judy.
Tradycje chrześcijańskie sytuują misję Judy na Wschodzie. Niektóre łączą jego przepowiadanie i męczeństwo z apostołem Szymonem, zwłaszcza w Persji. Opowieści te nie pozwalają jednak z pewnością ustalić przebiegu jego podróży ani okoliczności śmierci. Przedstawienie tradycji o Szymonie i Judzie — Vatican News
Kościół katolicki obrządku rzymskiego obchodzi wspólne święto apostołów Szymona i Judy 28 października. Wspomnienie to oddaje cześć ich apostolskiemu świadectwu i wierności Chrystusowi. Święci Szymon i Juda — Vatican News
Dlaczego prosimy go o modlitwę w trudnych sytuacjach?
Nabożeństwo do świętego Judy zajęło szczególne miejsce wśród osób szukających wsparcia w czasie próby. Jego zasięg wzrastał między innymi dzięki sanktuariom i nowennom: Narodowe Sanktuarium św. Judy w Chicago dokumentuje zgromadzenia wiernych już od 1929 roku. Świadczy to o współczesnym rozpowszechnieniu nabożeństwa, nie oznacza jednak, że właśnie tam się ono rozpoczęło. Narodowe Sanktuarium św. Judy
Określenie „sprawy beznadziejne” nie oznacza, że święty Juda ma szczególną moc przeznaczoną dla problemów, których Bóg nie mógłby rozwiązać w inny sposób.
W wierze katolickiej święci wstawiają się za nami, ponieważ są zjednoczeni z Chrystusem. Ich modlitwa przybliża nas do Niego i nie zastępuje Jego pośrednictwa. Prosić świętego Judę o pomoc znaczy więc prosić go, aby modlił się za nas do Boga. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 956–957
Taka modlitwa nie gwarantuje, że wydarzenia potoczą się zgodnie z naszymi oczekiwaniami. Możemy prosić o konkretną pomoc, ale także o siłę do przejścia przez trudność, światło potrzebne do podjęcia decyzji i odwagę, by przyjąć wsparcie.
Przez świętego Judę zwrócić się ku Chrystusowi
Otrzymany przez Ciebie medalik nie zachęca do szukania mocy w przedmiocie. Zaprasza do poznania apostoła i zwrócenia się wraz z nim ku Jezusowi Chrystusowi.
Nie musisz znać całego jego życia, aby zacząć się modlić. Możesz po prostu przedstawić Bogu to, co nosisz w sercu, i poprosić: „Święty Judo, módl się za nami”.
Możesz kontynuować tę drogę we własnym tempie.
Przez świętego Judę prowadzić serca do Chrystusa.